W 1561 dokonano sekularyzacji zakonu krzyżackiego, wsch. część Ł. przeszła pod panowanie Polski i Litwy, Kurlandia i Semigalia stały się dziedzicznym lennem ostatniego wielkiego mistrza, G. Kettlera. W 1566 król pol. Zygmunt II August sekularyzował katol. metropolię ryską. W XVI w. ukazały się pierwsze drukowane książki w języku łotewskim, katechizmy: katol. (Wilno 1583) i luterański (Królewiec 1586). W 2. poł. XVI w. nastąpiła rekatolizacja Inflant — Latgalii (pd. części Ł.). W 1582 powstało kolegium jezuickie w Rydze, gdzie wykładano m.in. język łotewski. Na mocy pokoju w Oliwie (1660) większą część Inflant otrzymała Szwecja, przy Polsce pozostała Latgalia ze stolicą w Dyneburgu (ob. Daugavpils) jako tzw. Inflanty polskie. W 1685–91 dokonano przekł. Biblii E. Glücka na język łotewski. Po wojnie północnej 1721 Inflanty szwedzkie weszły w skład Rosji (1772 także Inflanty polskie); 1795 do Rosji przyłączono Kurlandię. W 2. poł. XIX w. nastąpił wzrost łotewskiej świadomości nar. (ruch młodołotyszy). W 1918 Ł. została zajęta przez wojska niem.; 18 XI 1918 proklamowano jej niepodległość.