Pośrednikiem między ludźmi i duchami był szaman (böge), przy czym funkcje szamańskie mogły pełnić również kobiety. Wpływ szamanów, także na władców, zwykle był istotny, choć zależał gł. od autorytetu konkretnego szamana. Obok rozmaitych obrzędów rel., które nie miały periodycznego charakteru (np. pogrzeby), Mongołowie obchodzili także stałe święta, wiążące się z kultowymi uroczystościami (np. lutowe „Biały Miesiąc” — 1. dzień 1. miesiąca roku, kiedy to składano ofiarę Niebu). W życiu średniow. Mongołów ważną rolę odgrywały działania magiczne (np. zaklinanie burzy) bądź związane z obyczajowo-kultowymi nakazami i zakazami (np. zabieg oczyszczania osób i przedmiotów obcego pochodzenia). Czary, mające spowodować cudzą szkodę, chorobę albo zgon, mogły być karane śmiercią (wobec braku materialnych dowodów w śledztwie często stosowano tortury, by wymusić przyznanie się do winy). Aby poznać przyszłość i przewidzieć skutek zamierzonych działań, posługiwano się wróżbami (z lotu ptaków, z wnętrzności zwierząt, z baraniej łopatki, którą opalano, a następnie oglądano pęknięcia powstałe pod wpływem wysokiej temperatury). Za zły omen uznawano niektóre wydarzenia, np. padnięcie konia w podróży, złamanie koła lub osi u wozu, pęknięcie kotła, w którym gotowano strawę.