Mimo pewnych różnic lokalnych wyrównanym poziomem i dużą jednolitością form odznaczała się sztuka okresu klas., o wyraźnie teokratycznym charakterze: wszystkie dziedziny sztuki były podporządkowane potrzebom kultu, rozwinęła się skomplikowana symbolika (motywy orła, węża, jaguara i czaszki). Wznoszono monumentalne ośrodki kultowe, złożone ze świątyń na piramidalnej podstawie, obserwatoriów astr., pałaców i placów do rytualnej gry w piłkę, zdobione reliefami i malowidłami ściennymi. Na szczególnie wyróżnienie zasługują: 1) kultura Teotihuacán (200 p.n.e.–900 n.e.), z gł. ośrodkiem w Teotihuacán, gdzie znajdował się ogromny kompleks sakralny, złożony z masywnych, schodkowych piramid, znanych jako Piramida Księżyca, Piramida Słońca i Piramida Quetzalcoatla, wielu pomniejszych budowli i dziedzińców oraz tzw. Alei Zmarłych; 2) kultura Totonaków (VII–XII w.), z gł. ośrodkiem w El Tajín, gdzie centr. obiektem kompleksu sakralnego była piramida niszowa, na której szczycie znajdowało się sanktuarium boga burzy i deszczu lub boga słońca; zapewne czczono tam również inne nadludzkie istoty, przede wszystkim Pierzastego Węża i bóstwa kukurydzy, grano w pelotę i składano ofiary z ludzi;