Została ufortyfikowana Ryga (zachowane fragmenty murów i kilka baszt), a 1211 rozpoczęto budowę późnorom. katedry ryskiej, ukończonej w pocz. XIV w. w formach gotyckich. Inne got. świątynie to m.in. ryskie kościoły: Św. Jerzego (XIII w.), Św. Piotra (XV w.), podominikański Św. Jana (XV–XVI w.) i Św. Jakuba (XIII–XV w.) oraz kościół Św. Jana w Kiesiu (1283–97). Z got. rzeźby zachowały się pojedyncze przykłady, przeważnie importy, m.in. płyty nagrobne i fragmenty dekoracji arch. (w lapidarium katedry ryskiej). Po przerwie w budownictwie spowodowanej wojną inflancką w architekturze pojawiły się formy renesansu (rozbudowa kościoła Św. Jana w Rydze — 1587–89, kościoły w Bausce — 1591–94 i Mitawie, ob. Jełgawa — 1619–41). Sztuka baroku rozwijała się pod wpływami niem., szwedzkimi (Ryga i pn. część Ł.), a w XVIII w. także ros. (księstwo Kurlandii), natomiast sztuka na obszarze tzw. Inflant polskich była wpisana w ciąg rozwojowy sztuki Rzeczpospolitej. W stylu dojrzałego baroku tworzył czynny w Rydze, przybyły ze Strasburga architekt R. Bindenschuh (m.in. fasada kościoła Św. Piotra — 1686–90).