Wróżebny walor przypisywano również snom (np. Czyngis-chan pod wpływem snu oddał swą żonę jednemu z mongolskich wodzów). Wierzono w magię niektórych kolorów i liczb: biel miała przynosić szczęście (zapewne z tej przyczyny pokrycie jurt miało biały kolor), za pomyślną liczbę uważano 9 (stąd np. dziewięciokrotny pokłon jako wyraz czci dla bóstw czy chana). Władcy mongolscy (nie tylko w Karakorum) organizowali dysputy teol.-filoz. między uczonymi przedstawicielami różnych wyznań, mające wykazać wyższość jednych nad drugimi. Merytoryczną argumentację dyskutanci często wspierali lub zastępowali prezentacją sztuk magicznych, które jako „cuda” miały dowieść potęgi bóstwa (bóstw) danej religii. W tego typu umiejętnościach przodowali mnisi buddyjscy, co przysparzało im poparcia ze strony władców. Liczne zwyczaje i obrzędy wiązały się ze śmiercią. Obecni przy zgonie uważani byli za nieczystych (kto na czas nie opuścił umierającego, musiał przejść kwarantannę trwającą ok. 9 miesięcy). Imię zmarłego nie mogło być wymawiane (wg G. da Pian del Carpine, do trzeciego pokolenia). Inaczej traktowano śmierć poniesioną w bitwie, z cudzej ręki: ciała poległych w walce starano się zabrać z pola walki, a gdy było to niemożliwe, zabitemu odcinano głowę, którą później grzebano. Źródła notują zwyczaj zabijania ludzi i zwierząt (np. koni), napotkanych przez kondukt pogrzebowy znaczniejszych osobistości (by im służyli w zaświatach). Miejsca pochówku członków rodziny panującej i książąt dzielnicowych były stale pilnowane przez specjalne straże (rodowe cmentarze o rozległej powierzchni — korig). Przedstawicieli znamienitszych rodów zakopywano wraz z całą jurtą, w której pozostawiano jedzenie i napoje, klacz ze źrebięciem, konia z siodłem i kompletną uprzężą, a także kosztowności (złoto, srebro). Zwyczaje pogrzebowe, a także kult przodków i składanie im ofiar świadczą, że Mongołowie wierzyli w pozagrobową egzystencję, podobną do ziemskiej i będącą jej przedłużeniem.