W starożytności tereny dzisiejszej Ł. zamieszkiwały indoeur. plemiona Bałtów (Kurowie, Zemgalowie, Zelowie, Letgalowie). W XI–XII w. działalność misyjna prawosł. wspierana była przez książąt z Pskowa, Nowogrodu Wielkiego, Połocka. Od poł. XII stulecia Ł. stała się terenem ekspansji duńskiej i niem.; 1186 mnich niem. Meinhard został konsekrowany na biskupa gentes Litvoniae (diecezja Meinharda podporządkowana była metropolii bremeńskiej). W 1201 bp Albert, organizator chrystianizacji Ł., założył Rygę. W 1202 powstał niem. zakon rycerski kawalerów mieczowych, 1237 połączony z zakonem krzyżackim (Krzyżacy). W 1214 utworzono samodzielne biskupstwo ryskie. Na Soborze Laterańskim IV (1215) papież Innocenty III zatwierdził nazwę Terra Mariana [‘ ziemia Maryi’] dla obecnych terenów Ł. W 1254 papież Aleksander IV podniósł diecezję ryską do rangi metropolii. W XVI w. reformacja podzieliła chrześcijan łotewskich, z których większość przyjęła wyznanie luterańskie; 1524 władze miejskie Rygi oficjalnie przyjęły protestantyzm. Od XVI w. w miastach łotewskich (gł. w Rydze) zamieszkiwali Żydzi.