W 1269 oficjalnym dekretem wprowadzono w państwie mongolskim nowe, fonetyczne pismo, zw. „kwadratowym” bądź pismem Pakba-lamy (od imienia tybetańskiego twórcy — ’P‛ags-pa-blamy). W okresie największego rozkwitu ludy mongolskie wyznawały odziedziczony po przodkach szamanizm, typowy dla przeważającej części ludów stepowych, początkowo zapewne przemieszany z elementami totemizmu. Kultem otaczano męskie bóstwo Nieba (Möngke Tengri ‘wieczne niebo’), stwórcę świata i strażnika porządku, żeńskie bóstwo Ziemi (Etügen Eke ‘matka ziemia’), patronkę dobrobytu, płodności i pogody, a także Słońce i Księżyc. Do bóstw opiekuńczych należały duchy przodków, których wizerunki (ongon) umieszczano w jurtach, oddając im cześć przez kropienie spożywanymi napojami, smarowanie tłuszczem itp. Ponadto wierzono w istnienie ogromnej liczby innych duchów, w tym demonów, które miały wywoływać choroby, śmierć, pomór i inne nieszczęścia. Składanie ofiary często miało jedynie symbol. charakter. Powstanie świata Mongołowie wyobrażali sobie jako naturalny proces wzrostu: Ziemia i wszystko, co się na niej znajduje, początkowo były bardzo małe, by z czasem rozrosnąć się do obecnych rozmiarów. Do zespołu mongolskich wierzeń należała także wiara w ludzką duszę, choć nie wytworzyło się pojęcie kary i nagrody w życiu pozagrobowym.