W 1993 z pielgrzymką na L. przybył papież Jan Paweł II, który odwiedził Wilno, Kowno, Meškuičiai, Szydłowo. W 2002 Kościół katol. na L. liczył 682 parafie (ponadto 200 świątyń nieparafialnych oraz kaplic), w których pracowało 699 księży diecezjalnych i zakonnych. Do najważniejszych miejsc kultu na L. należą: Ostra Brama w Wilnie (z otoczonym kultem obrazem Matki Bożej Ostrobramskiej), Góra Krzyży w Meškuičiai k. Szawli (Šiaulai), sanktuarium maryjne w Szydłowie (Siluva) oraz sanktuarium Jezusa Miłosiernego w kościele Św. Ducha w Wilnie. Najstarsze znaleziska archeol. na L. pochodzą z przeł. II i I tysiąclecia p.n.e. (narzędzia z kamienia i kości). W 1. poł. I tysiąclecia p.n.e. wysoki stopień rozwoju osiągnęła kultura plemion żmudzkich i auksztockich, zwł. Jaćwingów (I–XIII w. — kurhany, grodziska, wyroby z brązu i żelaza, ceramika). Pierwsze, nieliczne budowle murowane wiążą się z bizant.-ruskim kręgiem artystycznym. Po unii pol.-litew. (1385) L. znalazła się w zasięgu pol. obszaru artyst. i do 2. poł. XIX w. jej sztuka była wpisana w ciąg rozwojowy sztuki Rzeczpospolitej, choć w malarstwie i w budownictwie cerkiewnym (Synkowicze) do XVI w. silne pozostały wpływy bizant.-ruskie. W końcu XIV i XV w. na terenie L. rozwijała się architektura got. (kościoły i zamki w Wilnie i Kownie, zamek w Trokach), która w swej późnej fazie, na pocz. XVI w., przybrała formy bujne i pełne ekspresji (kościoły: Św. Anny i Bernardynów w Wilnie, katedra i tzw. Dom Perkuna w Kownie).