Rozwój nauk buddyjskich przyczynił się do produkcji książek metodą ksylograficzną i wykonywania rękopisów, często bogato dekorowanych miniaturowymi thankami, spisanych złotem lub tuszem na czarnym, lakowanym papierze, z inkrustowanymi okładkami. Do wybitnych dzieł na świecie są zaliczane mongolskie maski buddyjskie do tańca rytualnego cam, wykonane z papier-mâché, inkrustowane koralami i innymi kamieniami szlachetnymi. Oprócz rodzimej ornamentyki (stylizowane elementy roślinne i zwierzęce) rozwinęła się ornamentyka buddyjska. Na przeł. XIX i XX w. uformowała się tzw. szkoła Urgi, której najwybitniejszym przedstawicielem był Balduugijn Szaraw, zw. Mardzanem Szarawem (najważniejsze jego dzieło — Jeden dzień z życia Mongolii). Po rewolucji lud. 1921 programowo niszczono kulturę buddyjską; uległa zniszczeniu większość z około tysiąca klasztorów, świątyń i miejsc kultu oraz cenne zabytki. W latach 90. XX w. zmiany demokr. przyczyniły się do otwarcia na sztukę Zachodu i przyniosły renesans sztuki buddyjskiej, m.in. założono Mongolski Inst. Sztuki Buddyjskiej pod kierownictwem Purewbata.