Maroko, Al-Maghrib, Królestwo Marokańskie, Al-Mamlakah al-Maghribiyyah, państwo w Afryce Pn., nad O. Atlantyckim i M. Śródziemnym. Granice: z Algierią i Saharą Zach., na pn. wybrzeżu z hiszp. terytoriami Ceuta i Melilla. Stolica: Rabat. Powierzchnia: 446,5 tys. km2. Ludność: 29,9 mln (dane szacunkowe, 2002). Język urzędowy: arabski (język fr. często używany w handlu i dyplomacji). Religią państw. jest islam; muzułmanie sunnici stanowią 99% ludności; ponadto (gł. w miastach) istnieją niewielkie grupy chrześcijan; liczba wyznawców judaizmu jest znikoma i wciąż maleje. Prawdopodobnie w II tysiącleciu p.n.e. tereny obecnego M. zostały zasiedlone przez Berberów; od XII w. p.n.e. wybrzeża były kolonizowane przez Fenicjan, następnie przez Kartaginę. W 40 r. n.e. Rzymianie utworzyli z pn. części M. prowincję Mauretania Tingitana. W VII–VIII w. została przyłączona przez Arabów do kalifatu Umajjadów; rozpoczęła się islamizacja plemion berberskich (popularność zyskała doktryna charydżytów). W VIII–X w., za panowania dyn. Idrysydów (788–974), nastąpiło zjednoczenie M. W okresie władzy kolejnych dynastii: Almorawidów (1071–1147), Almohadów (1121–1269) i Marynidów (1195–1465) kraj został związany z cywilizacją Arabów z Płw. Iberyjskiego, co wpłynęło na jego rozwój gosp. i kulturalny.