W XIV w. wyżyny rozwoju osiągnęła kultura Azteków, którzy przybyli z północy zapewne już w XII w. i zasymilowali elementy dorobku wcześniejszych kultur indiańskich, doprowadzając do ostatniego zjednoczenia kulturowego. Wpływ innych kultur widoczny jest również w religii Azteków, która początkowo miała charakter monoteistyczny; z czasem obok najwyższego bóstwa męskiego, Tonacatecuhtli, zaczęto czcić bóstwo żeńskie, Tonacacihuatl; para ta dała początek ogromnej liczbie bóstw, z których najważniejsze były Quetzalcoatl, Tezcatlipoca, Coatlicue i Huitzilopochtli. Szczególną rolę odgrywał kult solarny; wiara, że ciała niebieskie krążą po niebie tylko dzięki ofierze składanej z ludzkiej krwi, była źródłem rytuału składania ofiar z wyrywanych żywcem serc ludzkich. Sztuka Azteków, o monumentalnej formie, wyrażała zawiłą symbolikę azteckich wierzeń, w której dominowała idea śmierci. W architekturze występował typ świątyni w kształcie piramidy stopniowej, na której szczycie znajdowało się sanktuarium z posągiem bóstwa; wokół świątyni wznoszono budynki pomocnicze, pałace i domy mieszkalne z cegły i kamienia, tworzące zespoły urb. z regularną siecią ulic i placów, akweduktami i obwarowaniami (np. Tenochtitlán, zał. 1325). Rzeźba, związana z kultem rel., obejmowała kamienne, pełnoplast. posągi bóstw i poświęconych im zwierząt, drobne rzeźby figuralne, ceramiczne i kamienne reliefy. Malarstwo reprezentowały polichromie ścienne i iluminacje rękopisów.