W 2. poł. XVII w. wzniesiono 2 okazałe kościoły z fundacji rodziny Paców: kamedułów w Pożajściu (1667–74, malowidła m.in. M. Palloni) oraz Św.Św. Piotra i Pawła na Antokolu w Wilnie (1668–76, architekt J. Zaor, dekoracja stiukowa P. Perti, malowidła M. Altomonte). Liczne, niezwykle oryginalne późnobarok. świątynie 1730–70 (z ich twórców najlepiej jest znany J.K. Glaubitz) należą do zjawisk artyst. o znaczeniu ogólnoeur.; charakterystycznym rysem ich architektury są zwł. dwuwieżowe fasady (m.in. kościoły: benedyktynek Św. Katarzyny i misjonarzy w Wilnie, cerkiew bazylianów w Berezweczu), a także bogactwo dekoracji i wyposażenia wnętrz (kulisowe kompozycje ołtarzy m.in. w kościołach Św. Jana i dominikanów Św. Ducha w Wilnie). W końcu XVIII i w 1. poł. XIX w. w architekturze litew. zapanował klasycyzm, którego gł. reprezentantem był W. Gucewicz (przebudowa katedry w Wilnie). W 1916 na Górze Trzykrzyskiej w Wilnie wzniesiono 3 krzyże (projekt A. Wiwulski), 1951 usunięte przez władze sowieckie, 1989 zrekonstruowane.