Od XV w. Portugalczycy i Hiszpanie podejmowali próby opanowania wybrzeży M., rozbitego na małe księstwa. W tym czasie chrześcijaństwo rozprzestrzeniło się w całym M., głównie za sprawą fr. i hiszp. kupców i osadników. W XVI–XVII w. księstwa zostały zjednoczone przez dyn. Sadytów (1554–1659). W wyniku „świętej wojny” (dżihad) chrześcijanie zostali niemal całkowicie wyparci z terenów M. Rządy szarifów sadyckich były okresem rozkwitu M., nawiązano kontakty handl. z pd. i zach. Europą. W 1640 władzę przejęli panujący do czasów obecnych Alawici. Od pocz. XIX w. sułtani musieli przeciwstawiać się zarówno buntującym się plemionom, jak i obcej penetracji M. W 1904 W. Brytania uznała M. za fr. strefę wpływów; jednocześnie konwencja fr.-hiszp. zabezpieczała enklawy hiszp. w M. W 1912 M. stało się protektoratem Francji; formalnie sułtan alawicki był nadal dziedzicznym władcą kraju i posiadał namiestnika w strefie hiszp., Tandża stała się odrębną strefą międzynarodową. Wyrazem oporu ludności przeciw hiszp. i fr. kolonizatorom było powstanie Abd al-Karima, które zakończyło się 1926 klęską — pacyfikacja M. trwała do 1934.