Wyraźnym poparciem chrześcijanie cieszyli się w mongolskim Iranie: z polit. względów (zagrożenie ze strony sojuszu muzułmańskiego między Złotą Ordą i Egiptem) władcy Iranu szukali poparcia w chrześc. Europie. Na znaczną liczbę wyznawców Chrystusa, gł. nestorian, w poszczególnych dzielnicach imperium mongolskiego wskazują doniesienia zach. podróżników (Raszid ad-Din, Wilhelm von Rubruk, Marco Polo). W państwie Kubilaja początkowo działali niemal wyłącznie nestorianie. W 1246 na czele pierwszego poselstwa eur. do M. przybył franciszkanin G. da Pian del Carpine, wysłannik papieża Innocentego IV (jednym z uczestników tej misji był pol. franciszkanin z Wrocławia, Benedykt Polak). W liście przekazanym Carpinemu chan wzywał papieża i władców eur. do złożenia mu hołdu. W latach 1253–55 w Karakorum przebywał z posłannictwem papieskim Wilhelm von Rubruk. W 1289 papież Mikołaj IV wysłał z misją do M. franciszkanina Jana z Montecorvino (1307 ustanowiony przez papieża Urbana V arcybpem Chanbałyku i patriarchą Wschodu). Sukcesy misyjne franciszkanów nie były jednak trwałe.