Do najważniejszych zabytków architektury należy kompleks świątynny Erdene Dzuu, wzniesiony 1586 przez Abataj-chana w pobliżu ruin Karakorum. Zachowały się najstarsze świątynie Gurwan Dzuu w stylu chiń., pałac Lawrang z XVIII w. w stylu tybetańskim, stupy (suburgan) i mur ze 108 stupami. Na podstawie budowy jurty został wypracowany mongolski styl arch. i style mieszane: mongolsko-chiń., tybetańsko-chiń. i tybetańsko-mongolski. Sztuka buddyjska, gł. z Tybetu, wzorowana na sztuce indyjskiej, ale także z Nepalu i Chin, wprowadziła nowe kanony proporcji, symbolikę, ornamentykę i kolorystykę, które były z reguły wiernie przestrzegane. Rozwinęło się odlewnictwo metali. Wykonywano przedmioty kultu: posągi i akcesoria rytualne ze spiżu, brązu, miedzi, srebra i złota. Stosowano metodę złocenia „na gorąco” i „na zimno”. W porównaniu ze stylem tybetańskim, nepalskim i chiń., mongolskie wyobrażenia postaci charakteryzuje pełniejszy, okrągły owal twarzy. Najsłynniejszym mongolskim artystą był wówczas Dzanabadzar (1635–1724), zw. Öndör-gegeenem. Jego wyobrażenia buddów i bodhisattwów, w tym zwł. żeńskiego bodhisattwy Tary, należą do najwspanialszych przykładów sztuki buddyjskiej na świecie. Artysta wzorował się na naturalist. stylu nepalskim. Niektóre prace są przypisywane uczniom artysty i mówi się o nich, że pochodzą ze „szkoły Dzanabadzara”. Dzieła Dzanabadzara są przechowywane m.in. w muzeach w Ułan Bator i świątyniach M. Występują również tzw. malowane zwoje — thanki (tybet. t‘ang-ka) z widocznym naśladownictwem mistrzów tybetańskich. Mongołowie przy ich produkcji stosowali jaskrawe, kontrastowe barwy, używając farb mineralnych. Charakterystyczne dla M. są thanki aplikacyjne, wyrastające z bogatej tradycji zdobniczej na wojłoku. W XVIII–XIX w. aplikacyjne i haftowane thanki wykonywano na zamówienie bogatych buddyjskich jałmużników pod kierunkiem takich artystów jak: Tawchajbor, Dandżin Cend, Baldangombo, Chasgombo.